Muzyczne klimaty
W świecie arabskim muzyka jest najpopularniejszą i najbliższą sercu formą artystycznej ekspresji. Sączy się zewsząd, prawie nigdy nie cichnie. Tunezja nie stanowi wyjątku. Z minaretów w meczetach płyną śpiewne wezwania do pięciu codziennych modlitw. W sklepikach w medinach głośniki nastawione na cały regulator tętnią rytmicznym, współczesnym arabskim popem. Na przyjęciach weselnych zespoły ogłuszają gości jazgotliwie wykonywanymi piosenkami ludowymi. W telewizji i radiu nie brakuje najnowszych przebojów i starych, dobrze znanych pieśni - zawsze pełnych uczucia, tęsknoty i słów: habibi (moja miłości) oraz hub (miłość). Tunezyjczycy, tak jak wszyscy Arabowie, lubią, by muzyka pulsowała emocjami.
W tunezyjskiej muzyce silna jest też surowa "klasyczna" tradycja, wywodząca się - podobnie jak wiele innych nurtów tunezyjskiej kultury - z arabsko-islamskiej Hiszpanii. Po rekonkwiście ta klasyczna muzyka powróciła do Maghrebu wraz z wygnanymi wykonawcami. W Tunezji do dziś nazywana jest maluf al andalusi. Oprócz maluf wyróżnić można jeszcze trzy inne główne nurty muzyki tunezyjskiej: pieśni religijne inspirowane sufizmem, zwane el-hadra; muzykę ludową mezoued (mezwed), wykonywaną m.in. na instrumencie przypominającym dudy oraz na wydającej przenikliwe dźwięki piszczałce z trzciny (sukra); i wreszcie piosenki w charakterystycznym nowoczesnym stylu.
Rozkołysane melodie.
Z muzyką jest jak z językiem - aby ją poznać, trzeba poświęcić wiele czasu. Dla niewprawnego zachodniego ucha melodie arabskie to przysłowiowa "chińszczyzna". ale od pierwszej chwili łatwy do uchwycenia jest rytm. Nic więc dziwnego, że arabskiej muzyce tak często towarzyszy taniec. W przypadku pieśni religijnych może to być wywołujące trans kołysanie, w nocnych klubach wielkich hoteli stolicy będą to zmysłowe ruchy tańca brzucha, na przyjęciach weselnych i prywatkach - pełne wigoru, nad wyraz sugestywne ruchy biodrami w wykonaniu młodych i starych, kobiet i mężczyzn.