Naród pragmatyków
W połowie XVIII w., kiedy większość Europejczyków odnosiła się z lekceważeniem do muzułmanów stojących u wrót Europy, podróżujący po Tunezji angielski kapelan Thomas Shaw nie szczędził słów podziwu dla kraju i ludzi: "Tunezyjczycy to najbardziej cywilizowani ludzie zamieszkujący wybrzeże Morza Śródziemnego, nie rabują swoich sąsiadów, lecz poświęcają się handlowi, co skłania ich do pielęgnowania przyjaźni z chrześcijanami".
Prawie dwa i pół wieki później, po doświadczeniach epoki kolonialnej, Tunezyjczycy nadal kierują się pragmatyzmem. Tunezja gości co roku blisko 4 min turystów, równocześnie jednak utrzymuje silne związki z sąsiednimi krajami arabskimi. Przez wiele lat tu właśnie mieściła się główna siedziba Organizacji Wyzwolenia Palestyny, a także Ligi Państw Arabskich. To wyraz polityki, która sprzyja stabilności. Historycy nazywali ją nawet "bardziej zwyczajem niż dążeniem politycznym". Miała ona swoje dobre i złe strony: ułatwiła Francuzom podporządkowanie sobie kraju w 1881 r. - Mohammed Bej stawił niewielki opór - lecz w 1956 r. umożliwiła pokojowe oderwanie się od francuskiej metropolii. Pewien Francuz, komentując politykę partii, która doprowadziła do uzyskania przez Tunezję niepodległości, powiedział: "Partia Neo-Dustur ma dwa oblicza: zachodnie i demokratyczne dla ludzi Zachodu, muzułmańskie i ksenofobiczne dla swych członków". Politycznemu umiarkowaniu sprzyja jednorodność ludności. Walki plemienne nie stanowiły nigdy takiego problemu jak w innych krajach Maghrebu. W Tunezji Berberowie, autochtoniczna ludność Afryki Północnej, nie mogli się schronić w wysokich górach przed nadciągającymi Arabami i wkrótce dzięki małżeństwom mieszanym zaczęli tworzyć z przybyszami jedną społeczność. Linia podziału przebiega raczej między obszarami wiejskimi i miastami niż między Berberami i Arabami. Język berberyjski, żywy i rozbrzmiewający nawet w miastach Maroka i Algierii, zanikł tu niemal całkowicie.