Podbój Arabski
Błyskawiczne rozprzestrzenienie się islamu, który w ciągu stulecia od śmierci Proroka dotarł do Indii na wschodzie, a przemierzywszy Afrykę Północną stanął u progu Francji na zachodzie, postrzega się zazwyczaj jako szarżę ciemnoskórych przybyszów galopujących wprost z pustyni z Koranem w jednej ręce i szablą w drugiej. Nic nie mogło ich powstrzymać, ponieważ szczerze pragnęli śmierci w boju, a ewentualną utratę jednej czy nawet dwóch kończyn z nawiązką wynagradzała obietnica otrzymania w raju anielskich skrzydeł. Inwazja Arabów i islamu miała bez wątpienia znacznie większy wpływ na Tunezję w jej dzisiejszej postaci niż jakikolwiek wcześniejszy czy późniejszy najazd. A jednak wybitny współczesny historyk Dżamil M. Abun-Nasar twierdzi, że: "Ekspansja i trwały wpływ islamu w tym regionie nie były osiągnięciem, które mogliby przypisać sobie władcy arabscy". Uważa też, że poza jednym wyjątkiem muzułmańscy kalifowie nie byli zainteresowani nawracaniem na islam ludności niearabskiej z podbitych krajów. Nawracanie było dziełem heretyckich odłamów, które nie mogąc nauczać u siebie, szukały uczniów na bezpieczniejszych rubieżach. Berberowie, podobnie jak wcześniej starożytni Grecy, szybko nauczyli się korzystać z pożytecznych osiągnięć swych kolejnych politycznych i militarnych suzerenów. Skrupulatnie wykorzystywali słabości, np. te, które leżały u podstaw schizm w łonie islamu. Spór dotyczył linii sukcesorów bezdzietnego Proroka, jak również kwestii, czy kalifat (islamskie papiestwo) w ogóle powinien być dziedziczny. Spornym problemem było także to, czy wiodący grzeszny żywot kalif tracił przywileje wiernego i czy w związku z tym można go było obalić.