Pozycja Kobiety
Do 1957 r. prawa określające status kobiet w Tunezji miały źródło w szariacie, zbiorze zasad i przepisów porządkujących wierzenia i postępowanie muzułmanów w oparciu o Koran i hadisy. Zbiór ten ewoluował w ciągu 100 lat od śmierci Mahometa. W czasie gdy powstał, tj. w VII w., większość zapisów "słusznej ścieżki" była światła, przyznawała nawet kobietom pewne prawa, m.in. do dziedziczenia i do pozostawania na utrzymaniu męża. Z upływem czasu postępowy duch szariatu ustąpił jednak ścisłemu przestrzeganiu litery Koranu i hadisów. W kwestiach wątpliwych teolodzy wybierali najsurowszą interpretację. Mimo że szariat broni pozycji kobiety w rodzinie, na ogół nie traktuje jej z szacunkiem. Mahomet wyraźnie ostrzegał swych zwolenników: ..Kto powierzy swe sprawy kobiecie, nigdy nie zazna dobrobytu". Mężom radził: ..Zapytaj żony o zdanie, ale uczyń odwrotnie". Udzielał też instrukcji bardziej drastycznych: "I napominajcie te. których nieposłuszeństwa się boicie, pozostawiajcie je w łożach i bijcie je!" W sądzie dopiero świadectwo dwóch kobiet równoważy zeznanie jednego mężczyzny.
Z biegiem wieków przepisy dotyczące innych sfer życia, np. lichwy (według szariatu niezgodnej z islamem), dostosowywano do wymogów czasu, ale wskazówki "słusznej ścieżki" mówiące o statusie kobiet pozostały niezmienione od 1300 lat w każdym arabskim i islamskim kraju. Przyczyną tego, zdaniem większości feministek, jest fakt, że określanie stanowiska szariatu wobec kobiet pozostało przywilejem mężczyzn (leżącym w ich interesie), którzy najwyraźniej nie są zwolennikami zmian.