Współczesne Państwo
Przenikliwa polityka Habiba Burgiby, wykształconego we Francji prawnika wywodzącego się z klasy średniej, doprowadziła do stosunkowo bezkrwawego wyzwolenia Tunezji w 1956 r. Przez ponad 30 lat sprawował on autorytarne rządy w kraju, w którym zorganizowane służby bezpieczeństwa przejęły kontrolę nad środkami przekazu. Otaczał go kult jednostki, jakiego nie powstydziłby się żaden komunistyczny dyktator.
W tym czasie w świecie arabskim imperatywem było utrzymanie się przy władzy - udało się to tylko królowi Hasanowi II z Maroka, królowi Husajnowi z Jordanii (rody obydwu wywodzą się podobno od Mahometa) oraz Habibowi Burgibie. W innych krajach wojskowi obalali rządy niepodległościowe lub dokonywali zamachów na innych wojskowych uzurpatorów, a także podsycali entuzjazm dla panarabskiego nacjonalizmu.
Burgiba lekceważył prezydentów-idealistów, wyniesionych do władzy przez przewroty, np. Nasera z Egiptu. Mówił, że ..ich wschodnia mentalność nie pozwala im zrozumieć, że polityka jest sztuką osiągania rzeczy możliwych". W przeciwieństwie do przywódców sąsiednich państw, Burgiba wybrał dla Tunezji kurs pragmatycznego rozwoju i postępowych reform socjalnych. Trzy dekady później nadal był u władzy - opanował socjalistyczne zapędy jednego z premierów w latach 60., uniknął unii z Libią Kadafiego, zgniótł opozycję związków zawodowych, przetrwał zamieszki związane z cofnięciem dotacji na chleb i utrzymał Tunezję z dala od wojen i konfliktów.